تحکیم وجهه شخصی[1]

در راستای ارتقای وجهه ملی و بین المللی

وجهه شخصی، تجسم واقعی یا تصور شباهتی نزدیک به واقعیت یک شخص است، با ترکیب همه یا قسمت اعظم و قابل تجسم و یا تصور ویژگی های فیزیکی، گفتاری، رفتاری و کرداری او در ذهن دیگران. این وجهه، هنگام تفکر، اشاره، گفتگو و معرفی شخص در ذهن سایرین نقش می بندد و یا بیان می شود. طبعا هرچه این تصور به واقعیت نزدیک باشد، مبین آن است که تجسم و تصور کنندگان، تصویر روشن تری از شخص مورد نظر دارند و مهم تر آنکه به هر میزان که فیزیک، گفتار، رفتار و کردار شخص منظور به معیار های عالی قابل حصول در هر زمینه نزدیک باشد، تجسم و تصور متعالی تری حاصل و هنگام گفتگو و معرفی، به نحو عالی تری مطرح می شود. این وضعیت تا زمانی که معرفی فقط جنبه یادآوری و ذکر خیر مردمان باشد و منفعت و عملکردی از یک فرد به خصوص انتظار نداشته باشند، پروایی نیست، و افراد به میزان موجود وجهه شخصی خود بسنده می کنند و درصدد ارتقای آن بر نمی آیند و نیاز به تحکیم وجهه خویش در ذهن و اندیشه آنان احساس و مطرح نمی شود. هرچند که همه دوست دارند – در هر وضع و مقامی هستند- در ذهن و کلام دیگران، بهترین تصویر و تعریف را داشته باشند،

اما زمان احراز مقامات و مناصب ملی و بین المللی، چون انتخاب کنندگان بهترین ها –انتخاب اصلح- را در نظر می گیرند و از میان نامزدها، فرد صاحب اولویت را انتخاب و انتصاب می نمایند، هدف اصلی و غایی تحکیم وجهه شخصی، کسب تمایز میان همگنان، هنگام نصب و گزینش در صحنه های ملی و بین المللی است، در این جا است که ویژگی های گفتاری، رفتاری و کرداری و در برخی از مناصب، شرایط فیزیکی افر اد مطرح می شود و میزان انتخاب و انتصاب قرار می گیرد. البته برخی از این ویژگی ها، خدادادی و تغییر ناپذیر است و یا به سختی تغییر می کند و هیچ کس در مقام گله و شکایت نیست. اما تعدادی دیگر را می توان و باید تغییر داد تا صاحب اولویت شد و گوی رقابت از همگنان ربود- منصفانه.

به همین خاطر، برای اولین بار یک دوره تحت عنوان "تحکیم وجهه شخصی در راستای ارتقای اعتبار ملی و بین المللی" برای نامزدهای پست های عالی مرتبه نظیر وزارت، سفارت، ریاست، مدیریت کل، و مدیریت عامل طراحی و برای افراد علاقمند به صورت اختصاصی و یا گروه های محدود تا حد اکثر 10 نفر اجرا می شود.

این دوره به صورت کامل و جامع با سرفصل های زیر تنظیم شده است و بر اساس نیاز متقاضیان انتخاب و ارائه و در صورت تقاضا و احساس نیاز متقاضی، ممکن است برای مدتی بیشتر در جلسات تمرینی متعدد تکرار شود:

مقدمات، شرح نظری و عملی آداب و ضوابط ظاهر آراسته و لباس برازنده متناسب برای هر فرد، تمرین راه رفتن، ایستادن و نشستن برای ورود و حضور در همایش ها و جلسات رسمی و هنگام سخنرانی، آداب و نحوه معرفی و معارفه و ضوابط کارت معرف(ویزیت) و آداب مبادله آن و مراتب القاب مقامات ملی و بین المللی هنگام معرفی، هنر درست گوش دادن، سلطه بر اصول و مبانی سخنرانی عمومی همراه با تمرین چند سخنرانی فرضی، اشراف بر آداب و تشریفات مذاکرات بین المللی و تمرین یک مذاکره فرضی، آشنایی با آداب میز در مناسبت های رسمی داخلی و بین المللی و شرکت در یک مهمانی آموزشی – تشریفاتی، آشنایی با عطریات و کاربرد مناسب آن، آگاهی از مبانی ارتباطات غیرکلامی، آشنایی با اصول اساسی ارتباط مؤثر و مؤدبانه، حفظ و ارتقای شهرت شخصی، و سلطه بر اهم مهارت های نرم.

Ø این مبانی طی 6 جلسه با مطالب نزدیک به یکدیگر و در جلسات 5 ساعته ارائه و اجرا خواهد شد. البته متقاضیان محترم می توانند در خصوص موضوعات هر جلسه و تنظیم جلسات فردی یا گروهی اخذ تصمیم فرمایند.

Ø هزینه تمام شده یک مهمانی شام یا ناهار تشریفاتی در یک رستوران فوق العاده جداگانه محاسبه خواهد شد.

Ø هزینه انتخاب لباس و عطریات متناسب به عهده متقاضی است.

Ø در صورت تأمین محل سخنرانی و امکان نمایش مطالب سخنرانی ها، شهریه شامل تخفیف خواهد بود.

بسم الله الرحمن الرحیم: کلوا و اشربوا و لا تسرفوا.

اهتراز از اشتباهات سر میز

مقدمه: شرکت در مهمانی های رسمی به عنوان بخشی از فعالیتهای نه تنها یک دیپلمات که یک بازرگان و اعضای یک هیأت بازدید کننده و حتی دانشجویانی است که در دوره های تحصیلی خارج از کشور شرکت می کنند. میز ناهار و شام رسمی در واقع همان میز مذاکره است که پرونده و دفتر را بر می دارند و بشقاب و لیوان و غیره جای آن می نهند. به عبارت ساده تر؛ شکل میز عوض می شود نه ماهیت آن. یعنی میز هنوز محل مذاکره و تبادل نظراست، و نظر به ماهیت غیر رسمی آن، محل ارتباط صمیمانه تر وعمیق تر، طرح سئوالات خصوصی و حتی چانه زنی است. به همین دلیل آشنایی با آداب میز، یکی از ضرورتهای مراودات بین المللی است تا شرکت کنندگان با سلطه بر آداب میز، بتوانند اهداف اخیر را تعقیب نمایند.

این جانب پس از بازگشت از مأموریت در سازمان ملل متحد-نیویورک، آداب میز را به صورت نظری و عملی، با نام "شرکت در یک مهمانی تشریفاتی- آموزشی در سطح رییس کشور"، به عنوان یکی از موضوعات مهم سخنرانی های خود ابداع نمودم و تا آخر نیمه اول سال 1389، بیش از 150 بار این برنامه را برای مقامات ایرانی و دیپلماتهای جوان خارجی که برای شرکت در دوره های آموزش دیپلماتیک به ایران آمده اند، اجرا کرده ام. تصور می کنم که این برنامه به این شکل و محتوا، شاید در دنیا بی نظیر باشد. در هر حال، شرکت کنندگان در این برنامه با اصول پذیرایی -هم به عنوان میزبان و هم در نقش مهمان- آشنا می شوند. مطلب مهم آن است که کسی برای سیر شدن-خوردن و نوشیدن – سر میز رسمی نمی نشیند، بلکه می نشینند تا موضوعات ناگفته خود را بگویند و اهداف تعیین شده خویش را پی گیرند.

مقاله زیر ، یکی از ده ها مقاله در باب آداب میز است که در آن از مزایا و منافع این آداب برای بازرگان سخن رفته است:

آقای ادوارد کلینک سردبیر یکی از مجلات آمریکایی می نویسد: میهمانی های تجاری یکی از زمینه های مهم مذاکرات بازرگانی است. مقدمتا لازم است که شرکت کنندگان یک لباس، یک اصلاح خوب موی سر و یک لبخند داشته باشند تا میزان شوند!

و اما آداب آن نیست که از دیگران بهتر باشیم بلکه باید مسئولیت انجام رفتار پسندیده را به عهده بگیریم. مهم نیست که شما چه شغل و چه منصبی دارید، یک کارشناس جوان و تازه کار هستید یا یک تولید کننده و بازرگان معتبر، مهم آن است که یک برنامه ناهار می تواند برای شما به مثابه فرصتی برای تحت تأثیر قراردادن دیگران باشد.

- رستوران مورد نظر می تواند جایی باشد که با آن آشنا هستید. لازم نیست که غذاهای آن خیلی گران باشد، اما انتخاب آن باید معرف ذوق و حرفه گری شما باشد.

- میهمان شما وقتی ببیند که شما مورد استقبال قرار می گیرید و میزبانان شما را به اسم صدا می زنند و شما را به طرف یک میز با موقعیت عالی می برند، تحت تأثیر قرار خواهد گرفت. ممکن است که اگر از میهمان سئوال کنید که کجا برویم، اگر مناسب یافتید بروید، ولی یادتان باشد رستورانی که شما را می شناسند، حکم زمین خودی دارد.

- کجا بنشینیم؟ جای دور از دستشویی، آشپزخانه یا محل عبور. بهترین جا را به میهمان بدهید، مثلا جایی روبروی پنجره، یا یک منظره زیبا. اگر منظره و پنجره نیست، منظر خوب را به میهمان تعارف کنید. یا اصلا رستوران را بررسی و بعد یک جای عالی انتخاب کنید.

- چه کسی صورت حساب را می پردازد؟ همیشه به خاطر داشته باشید کسی که دعوت می کند، صورتحساب را می پردازد. خواه میزبان مرد باشد یا زن، فرقی نمی کند. محیط تجارت و کار بی طرف است. خرجهای دیگر هم با شما است مانند، انعام جامه دار و مسئول پارکبان.

ضمنا میزبان لازم است زودتر وارد شود و خود را به سرپیشخدمت معرفی کند و کارت اعتباری خود را به او به سپارد تا موقع پرداخت مشکلی پیش نیاید. این نوع تدارک کار، به مشتری شما نشان خواهد داد که شما انسان مرتب، منظم و درست کاری هستید.( کسانی که کارت اعتباری ندارند، بهتر است قبلا به رستوران مورد نظر بروند، محیط را برآوردنمایند و با سخاوتمندی، میزبانان را بنوازند! تا زمانی که با یک مهمان مهم به آن رستوران می روند، او و مهمانش را به نیکی تحویل بیگرند و رسم ادب بجای آورند.)

چگونه غذا سفارش دهیم؟ غذای روز به نظر عالی می آید. غذاهایی را که خوردن آن وقت زیاد می خواهد، رها کنید. غذایی سفارش دهید که خوردن آن راحت باشد و بتوان با کارد و چنگال از پس آن برآمد. اگر خیلی گرسنه هستید، بهتر است قبل از رفتن به رستوران، چیزی بخورید تا سر میز بهتر بتوانید به امور خود تجاری خود برسید، نه آنکه به فکر سیر شدن باشید. غذا خوردن در ملاقاتهای تجاری باید که غیرمحسوس باشد.

موقع سفارش غذا، اجازه دهید میهمان اول اقدام کند. اگر می خواهید میهمانتان دریابد که می تواند غذای گران هم سفارش دهد، می توانید با گفتن اینکه اینجا خوراک میگو یا ..... خوشمزه ای دارد، به او اشارت دهید. ضمنا باید که با میهمان هم غذا شوید و وقتی که او غذا می خورد شما هم، سرگرم صرف غذای خود باشید. مثلا اگر رژیم غذایی دارید و چیزهای شیرین مانند دسر نمی خورید، دسر دیگری سفارش دهید و با او همراهی کنید.

چه زمانی به گفتگوهای تجاری بپردازیم؟ توصیه شده است که مستقیما سر اصل مطلب نرویم. مشتری می داند که برنامه ناهار برای چه کاری ترتیب یافته است، اما بعد از غذا یا حین آن، به رد و بدل کردن مطالب و موارد مشترک و عمومی مشغول شویم و در فرصتی مناسب، برای مثال بگویید: اتفاقا ما در این خصوص دارای منابعی هستیم. نظرتان راجع به یک ملاقات اداری در هفته آینده در شرکت ما چیست؟ یا اگر دیدید که مشتری بالقوه هنوز دارد از خوردن و نوشیدن لذت می برد، سفره ناهار را زود جمع نکنید! بلکه کماکان با او همراه باشید و منتظر فرصت مناسب. (یادتان باشد که در چارچوب تشریفات بین المللی، شروع بحث تجاری با میزبان است و مهمان نباید با شروع بحث، میزبان خود را آزرده نماید که از آداب میز، دور می ماند و چه بسا ممکن است که برنامه اصلی او نیز تحت شعاع این بی آدابی قرار گیرد و یا اساسا کل برنامه لغو شود.)

حتی توصیه شده است اگر حرفی درباره مسائل تجاری هم رد و بدل نشد، این وظیفه میهمان است که تشکر کند و کارت بفرستد، شما ابتکار کنید و با ارسال یک کارت بدون نوشته و با دستخط خود، از ملاقات با وی ابراز خرسندی نمایید و بنویسید که مایل به ملاقات مجدد با وی هستید.